يك - اختلاف نظر شيعه و اهل سنت ، در معنى زمين و چيستى آن اين اختلاف نظر ، همان است كه جنگ و نزاع دينى يك فرقه از مسلمانان را عليه فرقهء ديگر - كه هيچ كس ، نمىتواند در درستى اسلام آنان ، به هيچ وجه ترديد كند - برانگيخته است . اين مسئله به خودى خود ، خيلى ساده است به گونه‌اى كه هرگاه به كودكى خردسال يا به بىسوادى ساده از هر نژاد و آئينى ارائه شود ، به سرعت آن را مىفهمد و درستى و نادرستىاش را تشخيص مىدهد ؛ چه رسد به خردمندان ، فرهيختگان و وارستگان اهل درايت و بينش در مباحث دينى و اجتماعى . از ديدگاه شيعه ، مقصود از واژه « زمين » در اين حديث شريف ، همان مفهوم لغوى آن است ؛ يعنى همين زمين كه ما و هر انسان ديگرى ، آن را درك مىكند و مىشناسد . به همين جهت ، نزد شيعيان و مطابق آنچه از الفاظ و كلمات حديث فهميده مىشود ، سجده كردن بر هر چيزى غير از زمين ، صحيح نيست . زمين از نظر اينان ، همين « زمين » به استثناى مواد معدنى و هر چيزى كه از آن مىرويد ، غير از مواد خوردنى و پوشيدنى است . چه اينكه مواد خوردنى و پوشيدنى و نيز مواد معدنى ، در عنوان « زمين و خاك » قرار نمىگيرند ؛ بنابراين ، سجده كردن بر آنها ، براى خداى متعال روا نيست . از همين رو در نظر شيعه ، سجده كردن بر فرش و پارچه و لباس و نيز سجده كردن بر آهن و نقره و طلا و مس و معدن‌هاى ديگر و همچنين سجده كردن بر سنگ‌هاى معدنى اعمّ از مرمر و گرانيت « 1 » و مانند آنها و بالاخره سجده كردن بردانه‌ها و ميوه‌ها و خوردنىهاى آدمى مثل حبوبات وگوشت‌هاكه اسم زمين بر آنها ، اطلاق نمىشود و در مفهوم زمين جاى نمىگيرند ،

--> ( 1 ) . در اينجا مقصود از سنگ‌هاى معدنى ، چيزهايى مانند عقيق ، ياقوت و فيروزه است نه سنگ‌هايى كه براى بنا و ساختمان به كار مىرود كه به اتفاق علماى شيعه سجدهء بر آنها جايز است ؛ مانند سنگ مرمر و گرانيت . از آنجايى كه نويسنده از دانشمندان دانشگاهى است نه حوزه‌اى به اين مطلب توجه نداشته است .